ANGLIA
20-29 MAJA 2010
 
Propozycja Zielonej Szkoły w Anglii pojawiła się nieoczekiwanie i równie nieoczekiwanie impreza doszła do skutku. Mimo początkowych trudności dotarliśmy do Anglii, która przywitała nas słońcem i - chwilami nieznośnym - upałem.

Podczas pobytu w Anglii uczestnikom zaoferowano nie tylko piękne miejsca do zwiedzenia (patrz niżej), ale też inne atrakcje. Na brak różnorodności chyba nikt nie mógł narzekać - jeździliśmy piętrowymi autobusami i metrem;

                                 

był czas na zakupy  - m.in. w wielkim sklepie sportowym i na dwóch marketach (wliczając wiejski boot market);  były lekcje języka angielskiego w szkole dla cudzoziemców i zajęcia sportowe w naszym ośrodku; był czas na indywidualne zadania edukacyjne podczas zwiedzania i czas na skosztowanie lokalnych smakołyków. Znalazł się nawet czas na odrobinę snu;-)

Zapraszamy do niewielkiej galerii zdjęć z naszej wyprawy. Rozpoczynamy od Londynu, gdzie spędziliśmy trzy dni.

 

 
London Eye

 

London Eye (Londyńskie Oko), nazywane również Millenium Wheel (Koło Milenijne) – koło obserwacyjne znajdujące się na południowym brzegu Tamizy, między mostami Westminster i Hungerford. Koło ma wysokość 135 metrów, a jego pełny obrót trwa około 35 minut. Na kole znajdują się 32 klimatyzowane kapsuły pasażerskie. Niewielka prędkość liniowa tych kabin (ok. 0,9 km/h) pozwala na zabieranie i wysadzenie pasażerów bez zatrzymywania koła.London Eye jest jedną z trzech budowli wybudowanych w Londynie z okazji nowego tysiąclecia (pozostałe to The Millennium Dome i The Millenium Footbridge). Koło budowane było sekcjami, których części transportowane były rzeką Tamizą. Otwarcia dokonał Premier Tony Blair dnia 31 grudnia 1999 roku, ale koło nie pracowało aż do marca 2000 roku.
 
Dominik Młodzianka, Arek Anczewski i Janek Wesołowski na Westminster Bridge - widok na London Eye
 
Weronika Oryniak i Piotr Iwański w kapsule na szczycie London Eye - w tle widok na gmachy Parlamentu z Big Benem.
 
Muzeum Figur Woskowych Madame Tussaud
 
Muzeum Figur Woskowych (ang. Madame Tussauds) zostało założone przez Marie Tussaud, która przybyła do Londynu po rewolucji francuskiej z wykonanymi wcześniej woskowymi odlewami głów zgilotynowanych francuskich arystokratów m.in. Marii Luizy, księżniczki de Lamballe. Owe odlewy stały się zalążkiem olbrzymiej kolekcji figur woskowych prezentujących znanych ludzi z rozmaitych dziedzin życia. Po przybyciu do Anglii w 1835 założyła przy Baker Street pierwszą wystawę, która w 1884 została przeniesiona przez jej wnuka do obecnej siedziby na Marylebone Road. Dziś w Muzeum Madame Tussauds prezentowane są naturalnej wielkości figury gwiazd filmu, muzyki czy sławnych osobistości . Jedyni Polacy, których postacie zaprezentowano w tym muzeum, to Lech Wałęsa oraz papież Jan Paweł II.

http://skarby-swiata.pl/anglia/anglia/muzeum_figur_woskowych_madame_tussaud.html

 

 
Martyna Zielińska z aktorką, Audrey Hepburn
Pani Dyrektor Janina Pawełek z Charlesem Dickensem
Bartek Dobry i legenda rugby, nowozelandczyk Jonah Lomu
Johnny Depp z Kasią Piwowarską, Martyną Zielińską i Natalią Zabłocką.
 

Buckingham Palace - dom królowej Elżbiety I

http://www.royal.gov.uk/Home.aspx

Pałac Buckingham (ang. Buckingham Palace) jest oficjalną rezydencją brytyjskich monarchów i jednocześnie największym na świecie pałacem królewskim wciąż pełniącym swą pierwotną funkcję. Oficjalna londyńska rezydencja królowej. Na placu przed pałacem od 1913 roku stoi pomnik królowej Wiktorii.  Pałac został wybudowany w 1703 jako rezydencja miejska Księcia Buckingham. W roku 1761 król Wielkiej Brytanii Jerzy III wszedł w posiadanie pałacu, który przekształcono w jego rezydencję prywatną. W ciągu kolejnych 75 lat pałac wielokrotnie rozbudowywano, w 1837 ogłoszono go oficjalną siedzibą brytyjskich monarchów.
Współcześnie Pałac Buckingham, prócz roli londyńskiej siedziby królowej Elżbiety II i rodziny królewskiej, jest również miejscem uroczystości państwowych oraz oficjalnych spotkań głów państw. Dla Brytyjczyków pałac stanowi symbol Wielkiej Brytanii – tutaj Londyńczycy składali kwiaty po śmierci księżnej Walii Diany. Sztandar królewski wisi na pełnej wysokości, gdy monarcha rezyduje w Pałacu, a gdy wyjeżdża, sztandar jest zdejmowany. Od kwietnia do lipca codziennie o 11.30 odbywa się przed pałacem uroczysta zmiana warty (w pozostałych miesiącach co drugi dzień). Od pożaru w zamku królewskim w Windsor w 1992 pewna cześć Pałacu Buckingham udostępniona jest odpłatnie zwiedzającym. W sierpniu i wrześniu, podczas wakacji królowej, można zwiedzić apartamenty Buckingham. Bilet kosztuje ok. 20 funtów.
 
Pod pomnikiem Victorii naprzeciwko pałacu
Marek Grzyb fotografuje zmianę warty przed Pałacem Buckingham
 
Tower of  London
 
Tower of London to budowla obronna i pałacowa monarchów Anglii, chociaż ostatni z władców Anglii, który z niej korzystał to Jakub I (1566-1625). Wzniesiona została w 1078 roku dla Wilhelma Zdobywcy.  Tower of London było więzieniem, z którego podobno nie było ucieczki, ponieważ wejście było zaraz nad wodą – podpływano łódkami i tam prowadzono więźniów do celi. Więziono tu m.in. króla Anglii Henryka IV, królową Annę Boleyn, Thomasa More'a, Thomasa Cromwella, żeglarza Waltera Raleigha. W swej historii budynek był fortecą, więzieniem, pałacem, a nawet służył jako zoo. Budowla (łącznie z Bramą Zdrajców) pilnowana jest przez charakterystycznie ubranych strażników, nazywanych Yeomen Warders, a popularnie "Beefeaterami". W twierdzy są dziś przechowywane liczne zbroje, broń, klejnoty i insygnia koronacyjne (królewski pierścień i jabłko oraz berło z krzyżem i największym na świecie brylantem Cullinanem I, a także koronę brytyjską zdobioną drugim co do wielkości na świecie brylantem Cullinanem II). Twierdza Tower jest do dziś zamieszkana. Jej społeczność tworzą strażnicy Yeomen Warders wraz z rodzinami, naczelnik twierdzy (ang. Resident Governor), urzędnicy oraz kapelan i lekarz.
Symbolem Tower są kruki. Popularna legenda głosi, że dopóki w Tower będą żyły kruki, tak długo trwać będzie imperium brytyjskie.
 
Przed Białą Wieżą z XI wieku.
 
Karina Jakubczak i Daria Piątkowska z jednym z gospodarzy Tower.
 
Muzeum Historii Naturalnej (Natural History Museum)
 
Muzeum Historii Naturalnej w Londynie jest jednym z trzech wielkich muzeów znajdujących się przy Exhibition Road w South Kensington (inne to Science Museum i Victoria and Albert Museum).
Prace nad budynkiem rozpoczęto w 1873 roku, a zakończono je w 1880. Oficjalne otwarcie odbyło się w 1881.
Kolekcja muzeum liczy ponad 70 milionów eksponatów, a całość dzieli się na 5 głównych działów: botanika, entomologia, mineralogia, paleontologia i zoologia. Dużą popularnością cieszy się symulowane trzęsienie ziemi, którego mogą doświadczyć zwiedzający oraz galeria dinozaurów, gdzie znajduje się ryczący, ruchomy dinozaur-robot. W głównym holu znajduje się słynny odlew szkieletu diplodoka.
W muzeum tym można wielu eksponatów dotknąć, spróbować, wykonać różne symulacje i eksperymenty, a całość jest głównie przeznaczona dla młodszych, choć starsi też mogą się wiele nauczyć. Znajduje się tam m.in. kolekcja ryb, płazów, gadów, ptaków i ssaków w różnych stadiach ewolucji.Na samym szczycie galerii znajduje się plaster wycięty z pnia sekwoi o średnicy 6 metrów.
 
Przemek Łukasiak, Mateusz Siński, Rafał Jóźwiak, Marcin Augustowski w Galerii Ziemi
W galerii krzywych zwierciadeł.
Daria Piątkowska i Karina Jakubczak z wielorybem w tle.
 
 
Muzeum Nauki i Techniki (Science Museum)
 
Bezpośredniej inspiracji do powstania tego muzeum dostarczyła Światowa Wystawa w Londynie, zorganizowana w 1851 r. jako pierwsza o prawdziwie międzynarodowym charakterze (wzięło w niej udział 17 160 wystawców)
Wystawa ta cieszyła się ogromnym powodzeniem (zwiedzało ją ponad 6,1 mln osób) i dlatego po jej zakończeniu zrodziła się inicjatywa, aby utworzyć instytucję, gdzie byłyby stale pokazywane najbardziej wartościowe i interesujące eksponaty, reprezentujące rozwój brytyjskiej nauki, techniki, przemysłu i żeglugi. Muzeum otrzymało siedzibę na ulicy Exhibition Road. Prezentowane zbiory obejmują eksponaty z różnych dziedzin nauki i techniki, przy czym uporządkowane są przeważnie zgodnie z zasadą obrazowania rozwoju historycznego tych dziedzin.
W zbiorach znajdują się m.in. zespoły eksponatów związane z działalnością brytyjskich wynalazców, np. Jamesa Watta (pionierskie maszyny parowe), George'a Stephensona (słynny parowóz Rakieta), Johna Bairda (prototypowe odbiorniki telewizyjne).
Science Museum wiele uwagi poświęca działalności oświatowej: organizuje liczne odczyty, przygotowuje publikacje, jako pierwsze na świecie zorganizowało specjalny dział ekspozycji przeznaczonych dla dzieci, gdzie w formie zabawy młodociani zwiedzający zdobywają wiedzę o otaczającym ich świecie, a zwłaszcza prawach fizyki. Poza tym prezentowanych jest wiele ekspozycji, które mają zachęcić do odwiedzenia muzeum. Można tam między innymi zobaczyć, jak będzie się wyglądało za 30 lat, polecieć w wirtualną podróż na Marsa, zmienić płeć, zobaczyć jak działają na skórę nowoczesne kosmetyki. Muzeum dysponuje ciekawą, interaktywną ekspozycją.
 
Pani Ewa Augustowska i kapsuła Apollo 10.
Asia Juszczak i Paulina Pariaszewska z Edwinem (Buzz) Aldrinem, astronautą amerykańskim, który brał udział w pierwszym lądowaniu na Księżycu.
 
Muzeum Sherlocka Holmesa
 
 Muzeum poświęcone słynnemu detektywowi zostało otwarte w 1990 roku i mieści się pod numerem 221b na Baker Street. Miejsce to nie jest przypadkowe, bo Sherlock Holmes i Watson zamieszkiwali pod tym adresem od 1884 do 1901 roku. Muzeum jest prowadzone przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Sherlocka Holmesa. Rodzina Arthura Conana Doyle, autora opowieści o słynnym detektywie, nigdy nie była zadowolona z istnienia muzeum. Jego córka Dama Jean Conan Doyle wiele razy powtarzała, ze muzeum sprawia tylko, iż ludzie zapominają, ze Sherlock był postacią fikcyjna.
 
Dominik Młodzianka i Janek Wesołowski przed Muzeum Sherlocka Holmesa
 
Trafalgar Square
 
Trafalgar Square jest uznawany za serce centralnego Londynu. Plac ten powstał w XIX wieku na miejscu dawnych stajni królewskich. Na Trafalgar Square znajduje się piękna kolumna Nelsona, fontanna oraz dwa pomniki - Jakuba II i Jerzego IV.  Najbardziej znana jest 56. metrowa kolumna Nelsona. U podstawy tejże kolumny znajdują się cztery lwy oraz cztery płaskorzeźby odlane ze zdobytych dział francuskich. Płaskorzeźby przedstawiają zwycięstwa admirała Nelsona pod Trafalgarem, Kopenhagą, Aboukirem i St Vincent. Przy placu znajduje się Galeria Narodowa.
 
Przemek Łukasiak na schodach Galerii Narodowej. W tle Trafalgar Square z kolumną Nelsona, w dali Big Ben.
 
Whitehall
 
Whitehall – ulica w Londynie (City of Westminster) odchodząca od Parliament Square do Trafalgaru. Wokół skupione są budynki rządowe, w związku z tym słowo Whitehall używane jest często jako synonim angielskiego rządu i administracji oraz instytucji z nimi związanymi. Jedną z bocznych uliczek odchodzących od Whitehall jest Downing Street z siedzibami brytyjskiego premiera i Kanclerza Skarbu.
 
 
Przed siedzibą Konnej Gwardii Królewskiej.
 
Hyde Park
 
Hyde Park – jeden z kilku królewskich parków w Londynie, położony na obszarze 160 hektarów.  Podzielony jest na dwie części przez jezioro Serpentine. Hyde Park został założony w 1536 roku przez Henryka VIII, który pozyskał owe grunty od mnichów z Opactwa Westminsterskiego. Większość obiektów architektonicznych w parku została zaprojektowana w latach 20. XIX wieku przez Decimusa Burtona. Od XIX wieku park stał się popularnym miejscem spotkań towarzyskich i wydarzeń kulturalnych. Miejscem, któremu nazwa Hyde Park zawdzięcza swoje potoczne znaczenie – jako forum dla swobodnego wypowiadania wszelkich poglądów w imię wolności słowa (pod warunkiem nieobrażania królowej) – jest Speakers' Corner, położony w pobliżu Marble Arch. Jest to tradycyjne miejsce przemówień i debat (przemawiali tam m.in. Karol Marks i Włodzimierz Lenin), odbywających się zwłaszcza w niedzielne poranki. Hyde Park jest też miejscem wielu koncertów. Tu znajdują się wyśmienite trasy do jazdy konnej.
 
Przed powrotem do ośrodka odpoczynek na skraju Hyde Parku, przy Speakers' Corner.
 
Tower Bridge
 
Tower Bridge ("Most Wieżowy") – most zwodzony w Londynie, przeprowadzony przez rzekę Tamizę, w pobliżu Tower of London, od której bierze swą nazwę. Jeden z najbardziej znanych obiektów w Londynie, zbudowany w stylu wiktoriańskim. Jego historia zaczęła się w roku 1872, kiedy to parlament angielski rozpatrzył projekt ustawy dotyczącej budowy drugiego mostu nad Tamizą. Mimo zastrzeżeń zgłaszanych przez zarząd zamku Tower of London ustawa została uchwalona. Postawiono jednak warunek, który został spełniony, styl mostu miał harmonizować ze stylem zamku. Architektem jego był Horace Jones, który zastosował modną podówczas konstrukcję: stalowy szkielet obłożony kamieniem w stylu neogotyckim. Most został ukończony w 1894. Jest mostem zwodzonym, umożliwiającym przepływanie statków oceanicznych do około 40,5 m wysokości powyżej poziomu wody. Przez pierwsze lata był otwierany nawet 6000 razy rocznie teraz jedynie 1000 razy na rok.
Charakterystycznym elementem mostu są dwie wieże główne, połączone u góry dwoma pomostami - kładkami dla pieszych, zawieszonymi 34 m nad jezdnią i przeszło 44 m nad oznaczeniem górnego poziomu w rzece. Środkową część mostu stanowią dwa podnoszone przęsła - urządzenia dźwigowe z przeciwciężarem. Są to dwa gigantyczne skrzydła, każde o wadze 1 200 ton, uniesione w górze, tworzą z płaszczyzną jezdni kąt 86 stopni. Nocą most jest oświetlony i widać z niego m.in. London Eye.
 
Arek Anczewski i nasza pilotka, p.Eliza.
 
Doki Świętej Katarzyny
 
Na północnym brzegu Tamizy, tuż obok sławnej twierdzy Tower czas zatrzymał się w miejscu. Przy ruchliwej ulicy metalowa brama nie zwraca na siebie uwagi. Nad wrotami metalowe litery układają się w nazwę St. Katherine's Dock. Opisywane w przewodnikach jako miejsce, gdzie można odpocząć i podziwiać jachty bogaczy, a także marynarzy na barkach. Historia doków jako kompleksu komercyjnych budynków i apartamentów sięga X wieku, gdy król Edgar podarował 13 akrów ziemi 13 rycerzom. Otrzymali oni prawo czerpania korzyści z handlu importowanymi towarami, który kwitł na tym terenie przez następne 1000 lat.  W 1125 roku potomkowie rycerzy przekazali swe ziemie kościołowi i powstał tu szpital i hospicjum Św. Katarzyny. Tamiza przeszła wielką przemianę. Cicha rzeka zamieniła się w główną trasę do serca największego miasta świata. Potrzebny był nowy port, który mógłby pomieścić zawijające do miasta statki.  W 1825 Parlament podjął decyzję o budowie Doków Św. Katarzyny za niewyobrażalną w tamtych czasach kwotę 1 352 752 funtów. Zburzono kościół, domy i przesiedlono mieszkańców. 2500 robotników wybudowało dwa baseny, które połączono z rzeką śluzą, długą na 180 stóp.  Cumowanie w doku kosztowało jednego funta za dobę, a mogło tam zacumować 120 statków, nie licząc barek. Doki Św. Katarzyny obsługiwały kosztowne ładunki – kość słoniową, marmur, wina, przyprawy czy cukier. Zatrudnienie znalazło tu 100 oficerów i 120 pracowników fizycznych, jednak liczba czasowych pracowników była ogromna – dziennie zatrudniano od 515 do 1713 ludzi. Jak pisał w 1851 roku Henry Mayhew, było to jedyne miejsce w stolicy, gdzie człowiek mógł znaleźć zatrudnienie bez rekomendacji: „ w dokach pracują różni ludzie. Od zbankrutowanych mistrzów rzeźników, piekarzy, byłych żołnierzy, polskich emigrantów, upadłych dżentelmenów, prawników po emerytów i złodziei.”
 
 
Najstarszym budynkiem w dokach jest karczma, która pamięta wiek osiemnasty. Wówczas budynek pełnił funkcję magazynu. Jako restauracja/pub/tawerna służy londyńczykom i turystom od 1976, gdy została otwarta przez Cedricka Charlesa Dickensa, wnuka słynnego pisarza.
 
Natalia Zabłocka, Artur Grotek i Lucy dobrze wykorzystali wolną chwilkę w dokach.
 
Museum of London
 
Museum of London ukazuje historię Londynu od czasów prehistorycznych po dzień dzisiejszy. Zawiera 1100000 eksponatów. Dyrektorem jest  Polak z pochodzenia,  profesor Jack Lohman.  http://www.museumoflondon.org.uk/English/AboutUs/Who/Director/

 

 
 
Kładka Milenijna (London Millennium Footbridge)
 
Millennium Footbridge jest mostem wiszącym dla pieszych, który łączy dzielnice Bankside z City of London. Most o długości ok.320 metrów zbudowany został głównie ze stali i aluminium. Jego ciężar podtrzymywany jest przez 8 lin nośnych. Kładka umożliwia spacer od Katedry Św.Pawła do Tate Gallery i Teatru Globe po drugiej stronie Tamizy.

CIEKAWOSTKA! Millenium Bridge to kładka dla pieszych, która miała w 2000 r. połączyć południowy brzeg Tamizy z londyńskim City. Jej oryginalną, nowatorską konstrukcję nazywano "ostrzem światła". Na uroczystości otwarcia mostu w czerwcu 2000 r. zjawiły się tłumy londyńczyków i turystów, chcących "wypróbować" długi na 320 metrów most. Ten zaś zaczął się niebezpiecznie kołysać. Dwa dni później most zamknięto.

Okazuje się, że przyczyna leży nie w wadliwej konstrukcji czy wykonaniu - jak sądziło wiele osób, lecz w fenomenie zwanym zbiorową synchronizacją - dowodzi matematyk Steven Strogatz z Uniwersytetu Cornell w stanie Nowy York. Na czym polegał wtedy ten fenomen? Ludzie, którzy spacerowali po  moście z przypadkową, obraną przez nich prędkością, spontanicznie zsynchronizowali swoje kroki - wyjaśnia Strogatz. - Nieświadomie zaczęli "równo" iść. Elastyczna konstrukcja kładki zaczęła wibrować z taką samą częstotliwością, jak kroki ludzi idących po niej. Powstał więc rezonans. Gdy ludzie poczuli drgania mostu, instynktownie przyspieszyli kroku i zwiększyli dystans między sobą. Taką reakcją pogorszyli jeszcze bardziej sytuację i - jak opisuje naukowiec - most zaczął się niebezpiecznie kołysać."Nikomu nie przyszło do głowy, że taka sytuacja mogłaby się zdarzyć. Projektanci i inżynierowie też tego nie przewidzieli" - dodaje Strogatz. Być może przypadek ten zmieni sposób konstruowania mostów - uważa - gdyż architekci będą musieli uwzględniać taką możliwość. Zbiorowa synchronizacja występuje czasem w naturze np. kiedy świerszcze zaczynają "grać" unisono. Zdarza się także, że robaczki świętojańskie "mrugają" w idealnej harmonii.  Most Milenijny w Londynie otwarto ponownie w lutym 2002 r - po 20 miesiącach przerwy oraz modyfikacjach, które kosztowały pięć milionów funtów. (PAP)

 

 
Janek Wesołowski, Wiktoria i Bartosz Małachowscy
 
Stadion Chelsea
 
Rozśmieszany Marek Grzyb z drużyną Chelsea
Przed stadionem Chelsea.
 
CDN
 
Zdjęcia - Dorota Jaworska
 
 
Fotograficzną relację z wyprawy do Anglii podzieliłam na trzy części - powyżej  przypominamy sobie miejsca, które odwiedziliśmy w Londynie (choć nie wszystko zachowało się na zdjęciach), na kolejnej stronie znajdują się inne angielskie miejscowości (Canterbury, Brighton, Portsmouth, Chichester, Rye, Leeds Castle, Hastings). Trzecią stronę poświęcimy belgijskiej Brukseli, w której spędziliśmy ponad pół dnia w drodze do domu.

Uwaga! Uczestników proszę o zdjęcia ze spotkania z profesorem Lohmanem,  ze spaceru do teatru Globe, z lekcji języka angielskiego, z basenu, z pobytu w "naszym" ośrodku Haven, z pobytu na plaży, na bilardach, z zajęć sportowych, z przejazdów angielskimi autobusami i metrem, z pikników na trawie, z zakupów.   (dj)

 

Strona tytułowa       Imprezy 2009/2010     Inne miejsca w południowej Anglii     Bruksela