25 - 28 września 2012

WYCIECZKA INTEGRACYJNA

KLAS PIERWSZYCH

Poronin - Bukowina - Morskie Oko - Dolina Kościeliska - Jaskinia Mroźna

Gubałówka - Zakopane

 

DZIEŃ PIERWSZY

Zakwaterowanie w pensjonacie Baca w Poroninie

 

 

 

Termy w Bukowinie Tatrzańskiej

 

Termy bukowiańskie są centrum rozrywki, będące ośrodkiem uzdrowiskowym i rehabilitacyjnym. Działka, którą przeznaczono pod inwestycję, ma powierzchnię 4 ha i umiejscowiona jest w zacisznej okolicy otoczonej lasami, z pięknym widokiem na góry. Obiekty termalne obejmą 12 basenów. Temperatura wody w basenach utrzymuje się w granicach 28-36°C. Przewidziano również szereg atrakcji dla dzieci i młodzieży, między innymi zjeżdżalnię oraz specjalne pływalnie dla najmłodszych. Na terenie Term bukowiańskich dostępne jest również 8 saun m.in. rzymska, fińska, góralska, kwiatowa, na podczerwień oraz gabinety Spa&Wellness.

 

 

 

DZIEŃ DRUGI

Wyprawa nad Morskie Oko

 

Trasa do Morskiego Oka (9km) jest ścieżką dydaktyczną wyposażoną w siedem drewnianych tablic, na których opisano ciekawsze zjawiska przyrodnicze, jakie można napotkać w trasie.

Z Palenicy Białczańskiej droga prowadzi ok. 0,5 km wprost na południe, wzdłuż brzegu Białki wyznaczającej tu granicę polsko-słowacką, aż do mostku na Waksmundzkim Potoku. Tu szosa skręca łagodnie w prawo i wznosi się w górę, zaś prosto prowadzi zamknięta dla ruchu turystycznego droga dojazdowa do schroniska PTTK na polanie Stara Roztoka. Przy szosie, za zakrętem w lewo, w miejscu gdzie rozpościera się rozległy widok na dolinę Białej Wody i wznoszący się nad nią Gerlach, ustawiona jest tablica „Dolina Białej Wody", objaśniająca widoczne z tego miejsca szczyty i wpływ lodowców na rzeźbę Tatr.

 

 

 
Dalej, przez prawie 2 km, droga prowadzi lekko w górę, dość jednostajnie lasem. Z prawej strony dochodzi czerwony szlak z Toporowej Cyrhli przez Psią Trawkę i Polanę pod Wołoszynem, który dalej towarzyszy jej aż do Morskiego Oka. Za łagodnym zakrętem w lewo osiąga się kamienny most nad potokiem Roztoka, który jest jednocześnie dobrym punktem widokowym na jeden (środkowy) z trzech wodospadów zwanych Wodogrzmotami Mickiewicza. Za mostem, na sporym placu, stoi kilka drewnianych ław i stołów oraz sezonowe toalety.

 

 
 
Od Wodogrzmotów droga prowadzi lasem, dość wysoko ponad dnem doliny, ale bez widoków. W kilku miejscach szosa jest oberwana na skutek osunięcia się gruntu. Po ok. 2 km stale wznoszącej się trasy dochodzi się do miejsca, gdzie na wyraźnym progu opada ku Białce Dolina Rybiego Potoku. Tuż przed zakrętem drogi i stojącą na samym zakręcie leśniczówką Wanta ustawiono kilka ławek oraz kolejną tablicę dydaktyczną poświęconą zwierzętom żyjącym w otaczających lasach. Szosa pokonuje spiętrzenie doliny kilkoma długimi serpentynami, a pieszy szlak turystyczny odchodzi w prawo, ścinając zakręty drogi bardziej stromym chodnikiem wyłożonym głazami i zabezpieczonym z obu stron drewnianymi barierkami.

Skróty ścinają cztery odcinki szosy. Po ich pokonaniu wychodzi się już na bardziej płaski odcinek Doliny Rybiego Potoku.


Na wprost odsłaniają się widoki na majestatyczne Mięguszowieckie Szczyty i grzbiet Siedmiu Granatów, które zamykają od południa kocioł Morskiego Oka. Po niecałym kilometrze dochodzi się wreszcie do sporej, sztucznie powiększonej Polany Włosienica. Przy dolnym jej skraju, w miejscu z ciekawym widokiem na góry, ustawiono kolejną tablicę ścieżki dydaktycznej omawiającą problemy lasu w okolicach jego górnej granicy.

 

 
 
Do tego miejsca dojeżdżają konne zaprzęgi i tutaj oczekują na powracających turystów.
 
 
Tuż przy górnym, południowym skraju polany stoi duży pawilon mieszczący bar, sklepik i płatne toalety. Wybudowany we wczesnych latach 70. XX w. miał z założenia zapewnić wyżywienie i wypoczynek turystom dojeżdżającym tu wówczas samochodami i autobusami. Również teraz, mimo wysokich cen, w sezonie oblegany jest przez turystów.


Droga wchodzi teraz w wysoki las, by po dwóch zakrętach niespodziewanie przeciąć szerokie bezleśne zbocze. O przyczynach takiej zmiany i widocznym tu piętrowym układzie roślinności informuje kolejna tablica ścieżki dydaktycznej pod nazwą Żleb Żandarmerii. Stąd można dostrzec drogę i zasięg schodzących corocznie Głębokim Żlebem lawin śnieżnych. Wysoko na stokach Opalonego, powyżej drzew i kosodrzewiny, szeroki kocioł Gładkiego przechodzi w stromy, prosty żleb ciągnący się aż do dna doliny. Ukształtowanie terenu i położenie w pobliżu grani powoduje gromadzenie się większych niż w innych miejscach mas śniegu, zaś równe, porośnięte tylko trawą zbocze i wschodnia wystawa stoku sprzyjają, szczególnie na początku wiosny, jego osuwaniu się. Bywało, że lawiny zasypywały drogę i potok wielometrową zbitą warstwą.

Jeszcze ok. 1 km węższa teraz droga łagodnie wznosi się przez las, aż wreszcie na łagodnym zakręcie w lewo odsłania się szerszy widok. W tym miejscu od prawej strony schodzi do drogi niebieski szlak z Doliny Pięciu Stawów Polskich przez Opalone. Po 200 m droga prowadzi do niewielkiego placyku obok budynku starego schroniska, skąd w minutę dochodzi się na taras przed schroniskiem im. Stanisława Staszica na wierzch moreny, która do tej pory zasłaniała Morskie Oko.

Stojąc przed wejściem do schroniska twarzą na południe, można zrozumieć, dlaczego miejsce to przyciąga wciąż tylu turystów.Zachwyca przede wszystkim kontrast spokojnej tafli największego tatrzańskiego stawu z amfiteatralnie otaczającymi go, postrzępionymi graniami.

Sprzed schroniska można zejść schodami nad samo jezioro.

 
 
 
 
 
Dyskoteka
 

DZIEŃ TRZECI

Muzeum Przyrodnicze

 
Muzeum Przyrodnicze TPN rozpoczęło działalność 25 października 1984 roku w 30. rocznicę utworzenia Tatrzańskiego Parku Narodowego. W tworzeniu tej pierwszej wystawy brali udział między innymi: Witold Henryk Paryski - twórca Wielkiej Encyklopedii Tatrzańskiej i prof. Mieczysław Klimaszewski - długoletni przewodniczący rady naukowej TPN, a więc postacie, które na trwałe wpisały się w historię ochrony przyrody w Tatrach. Od tamtych czasów minęło już ponad 20 lat. Muzeum Przyrodnicze TPN w tym czasie zostało zmodernizowane i przekształcone w ośrodek dydaktyczny Parku, gdyż w latach 90-tych zadania edukacyjne prowadzone przez Tatrzański Park Narodowy uległy zintensyfikowaniu i stały się głównym elementem pracy Muzeum Przyrodniczego. Spowodowane jest to faktem, że od ponad 125 lat w Zakopanem działa Muzeum Tatrzańskie, które pełni wiodącą rolę w działalności muzealnej na polskim Podtatrzu. Dlatego też, aby nie powtarzać informacji i tych samych rodzajów działalności co Muzeum Tatrzańskie, TPN zdecydował, że priorytetem w działaniach Muzeum Przyrodniczego będzie edukacja dzieci i młodzieży.

Muzeum Przyrodnicze Tatrzańskiego Parku Narodowego to swoisty przewodnik po  Tatrach. Gromadzone od lat zbiory są coraz ciekawiej eksponowane, pozwalają zwiedzającym odkryć fascynujący świat przyrody tatrzańskiej.

                                                                                                                                                http://z-ne.pl                  

 
 
 
 
Dolina Kościeliska
 
Niegdyś Dolina Kościeliska związana była z przemysłem hutniczym – pod koniec XV wieku zaczęto tu wydobywać srebro, antymon i miedź, od XVIII rudy żelaza. Właśnie z tego względu znalazło się w niej miejsce na karczmę, kuźnie, chaty dla robotników, czy wreszcie kościółek. To prawdopodobnie od niego pochodzi nazwa Doliny, choć są i tacy, którzy dopatrują się nieco innej genezy. W XIII wieku miało dojść tutaj do rozgromienia Tatarów, a „Kościeliska” nawiązywać by miała do ich pogruchotanych kości.

W historię Doliny Kościeliskiej wpisali się też kupcy i przemytnicy, szmuglujący towary z Polski na Słowację, a oprócz nich zbójnicy. Legendy o napadach i morderstwach nie mają końca, a o dość krwawej i zbójnickiej przeszłości przypominają nazwy skał o fantazyjnych kształtach – Zbójnicka Turnia, Zbójnickie Okna, czy wreszcie Zbójnicki Stół.

Dolina Kościeliska jest drugą co do wielkości doliną po polskiej stronie Tatr – pod tym względem ustępuje miejsca jedynie Dolinie Chochołowskiej. Ta walna dolina, czyli taka, która rozpościera się od podnóża Tatr aż po ich grzbiet, ma 9 km długości i ok. 27 km szerokości, co daje powierzchnię 35 km2. Warto zwrócić uwagę na fakt, iż Dolina Kościeliska jest prawdziwym arcydziełem Matki Natury. Przez dolną jej część przepływa Potok Kościeliski, a górną tworzą krystaliczne skały o zbójnickich kształtach i nazwach.

Liczne odgałęzienia Kościeliskiej prowadzą między innymi do Doliny Miętusiej, skąd, dzięki szlakom turystycznym, dojdziemy na Miętusi Przysłop (1189 m), Doliny Tomanowej, wiodącej na przepiękną Tomanową Przełęcz (1685 m) oraz do Doliny Pyszniańskiej, zwanej też Pyszną, którędy żaden szlak nie przebiega. Jeśli zapragniemy zdobyć najwyższy szczyt znajdujący się w Dolinie, nasze kroki powinny zostać skierowane na Błyszcz, liczący 2159 m. Wędrówka ta okaże się na tyle urokliwa i korzystna, gdyż stamtąd podziwiać możemy dodatkowo Bystrą (2 248 m) – najwyższy szczyt Tatr Zachodnich.

Natura przysłużyła się Dolinie Kościeliskiej jeszcze w jednym przypadku. Rwące górskie potoki, płynące w skałach wyżłobiły większe i mniejsze szczeliny, które na przestrzeni lat zmieniły się w jaskinie. Do najsłynniejszych, a zarazem najchętniej odwiedzanych należą Jaskinia Mroźna, Mylna, Raptawicka, czy Smocza Jama, w sumie odkryto ich około 450, co jest zdecydowanie imponującą liczbą

                                                                                       Źródło: http://www.myzakopane.pl

 
 
 
 
 
Jaskinia Mroźna
 
Jaskinia Mroźna – jaskinia we wschodnim zboczu Doliny Kościeliskiej w Tatrach, w masywie Organów, 120 m ponad dnem doliny. Wejście do jaskini znajduje się na wysokości 1100 m n.p.m., a otwór wyjściowy na wysokości 1112 m n.p.m. Całkowita długość jaskini wynosi 560 m.

 

http://www.sktj.pl/epimenides/tatry/mrozna_p.html
 
Zdjęcia wkrótce.
 
Sanktuarium Fatimskie na Krzeptówkach
 
Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej zostało wybudowane jako votum za ocalenie życia papieża Jana Pawła II po zamachu z 13 maja 1981. Mieści się przy ul. Krzeptówki. Jego głównym elementem jest kościół pw. Matki Bożej Fatimskiej wzniesiony w latach 1987-1992. Świątynia została konsekrowana przez Jana Pawła II 7 czerwca 1997 w czasie VI pielgrzymki do Polski. Obok kościoła znajduje się istniejąca od lat 50. XX wieku kaplica. W niej umieszczona została figura Matki Bożej Fatimskiej ofiarowana przez prymasa Polski kard. Stefana Wyszyńskiego. 21 października 1987 została ona ukoronowana przez papieża Jana Pawła II na placu św. Piotra w Rzymie.

W tzw. Parku Fatimskim na terenie sanktuarium umieszczony został ołtarz, przy którym Jan Paweł II odprawił mszę św. w Zakopanem pod Krokwią 6 czerwca] 1997. Obok niego odsłonięty w 2004 pomnik autorstwa Czesława Dźwigaja ukazujący Jana Pawła II w towarzystwie osobistego sekretarza, obecnie metropolity krakowskiego kard. Stanisława Dziwisza (jest to jeden z dwóch pomników Papieża na terenie sanktuarium).

W 2005 została poświęcona kaplica upamiętniająca śmierć Papieża – Polaka. Obecnie sanktuarium jest miejscem nieustannej modlitwy w intencji obecnego papieża Benedykta XVI. Opiekę nad tym miejscem kultu sprawują księża pallotyni. Pierwszym kustoszem sanktuarium, od momentu powstania, aż do śmierci w 2007 był ks. Mirosław Drozdek SAC. Obecnie tę funkcję pełni ks. Marian Mucha SAC.
                                                                                                                                                                      

  http://pl.wikipedia.org

.
 

Kaplica Najświętszego Serca Jezusa na Jaszczurówce

Kaplica Najświętszego Serca Jezusa – kościół filialny parafii rzymskokatolickiej w Toporowej Cyrhli. Świątynię zaprojektowaną przez Stanisława Witkiewicza rozpoczęto budować w roku 1904, a poświęcono w 1907. Kaplica znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej.

Od samego początku kaplica nie miała stałego opiekuna ze strony administracji kościelnej. Początkowo należała do parafii Poronin, ale w praktyce opiekę nad nią sprawowali głównie księża przebywający w Tatrach dla wypoczynku. W latach 1948 - 1955 opiekowali się kaplicą księża marianie i salezjanie oraz kapelan sióstr urszulanek z Borów. W 1955 r. krakowska Kuria Metropolitalna powierzyła kaplicę misjonarzom z Olczy. Od 1983 r. pieczę nad nią mają księża marianie z Toporowej Cyrhli. Formalnym właścicielem obiektu jest Tatrzański Park Narodowy, na którego terenie kaplica stoi.

Kaplica jest typowym przykładem stylu zakopiańskiego. Świątynia o widocznej konstrukcji zrębowej opiera się na wysokiej, kamiennej podmurówce. Z przodu posiada arkadowe podcienie. Na dachu krytym gontem umieszczono niewielką wieżyczkę, mieszczącą dzwon. Wnętrze składa się z prostokątnie zamkniętego prezbiterium oraz jednej nawy. Drewniany ołtarz główny przypomina góralską chatę. Wnętrze zdobią witraże projektowane przez S. Witkiewicza przedstawiające M.B. Częstochowską i Ostrobramską oraz herby Polski i Litwy. Ołtarze boczne, również wykonane z drewna pochodzą z lat 50. XX wieku.

W latach 1963 i 1971 częściowo wyremontowano podcienie, a w roku 1975 - naprawiono schody i wymieniono część pokrycia gontowego dachu. Kaplica jednak niszczała coraz bardziej. Po decyzji ówczesnego wojewódzkiego konserwatora zabytków z Nowego Sącza w 1977 r. rozpoczął się pierwszy większy remont kaplicy, który trwał do 1981 r. Objął on szereg prac od wzmocnienia popękanej podmurówki po remont wieżyczki i wzmocnienie mocowania żelaznych krzyży na dachu. Wymieniono zagrzybione fragmenty ścian i słupów galerii. Wydzielono dodatkowe pomieszczenie nad zakrystią, wstawiono kute żelazne kraty w arkadach kamiennej podmurówki, oczyszczono elewacje i zamontowano instalację odgromową. W uratowaniu kaplicy zasłużył się zwłaszcza ks. Jan Kowalik, proboszcz z Olczy.

W 1984 r. studenci architektury Politechniki Krakowskiej wykonali inwentaryzację kaplicy, a w 1995 r. TPN sfinansował założenie alarmowej instalacji przeciwpożarowej. W 2003 r. zainstalowano ogrzewanie promiennikowe.
 

http://pl.wikipedia.org

 
 

Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku

Cmentarz Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem (nazywany też starym cmentarzem) - pierwszy zakopiański cmentarz przy ul. Kościeliskiej, powstały w połowie XIX wieku, na którym od lat dwudziestych XX wieku chowano - oprócz tych, którzy posiadali tu rodzinne grobowce - już tylko ludzi wybitnych i zasłużonych dla Zakopanego, Tatr i Podhala.

Nazwa cmentarza pochodzi od nazwiska darczyńcy ziemi, na której jest zlokalizowany, Jana Pęksy. W gwarze góralskiej „brzyz” („brzyzek”) oznacza urwisko nad potokiem.

Pęksowy Brzyzek jest miejscem szczególnym w historii Zakopanego. Jest śladem istnienia tych, którzy jak Tytus Chałubiński kreowali rzeczywistość miasta i tych, którzy tworzyli jego legendę, jak Sabała, czy słynny skoczek narciarski i kurier tatrzański Stanisław Marusarz. Jest śladem ostatnim artystów związanych z Tatrami, wrosłych swą twórczością w podhalański folklor oraz pamięcią o znanych przewodnikach tatrzańskich. Prawie każdy, kto zapisał się w dziejach miasta i Tatr znalazł tu swoje miejsce.

Na Pęksowym Brzyzku znajduje się około 500 grobów, w tym 250 osób zasłużonych. Cmentarz otacza kamienny mur. Prawie wszystkie nagrobki są niepowtarzalnymi dziełami sztuki, wykonanymi w drewnie, metalu lub kamieniu kapliczkami, góralskimi krzyżami, rzeźbionymi w motywy podhalańskie, malowanymi na szkle. Wiele z nich powstało w pracowni Władysława Hasiora (gdy jeszcze uczył w Liceum Technik Plastycznych w Zakopanem), m.in. rzeźby na grobie Marii Witkiewiczowej, Józefa Fedorowicza – „Pimka”, Antoniego Rząsy, Wandy Widigierowej.

Zaraz przy wejściu, z prawej strony, znajduje się symboliczny grób Witkacego, razem z mogiłą jego matki. Nieco dalej pochowany jest Stanisław Marusarz (z żoną lreną), Helena Marusarzówna i Kornel Makuszyński, na którego nagrobku palą się lampki przyniesione przez dzieci. Naprzeciw, po drugiej stronie alejki, znalazł swoje miejsce grób Władysława Orkana, z jego lewej strony spoczęły prochy Kazimierza Przerwy-Tetmajera, z prawej zaś Tytusa Chałubińskiego, a w drugim rzędzie Sabały i Stanisława Witkiewicza. W głębi cmentarza, znajdują się nagrobki Karola Stryjeńskiego, Antoniego Kenara, Jana Długosza, Antoniego Rząsy (którego dłuta jest pomnik na mogile Antoniego Kenara), Władysława Hasiora. Przy bramie - grobowiec rodziny Chramców, mogiła ks. Józefa Stolarczyka, a nieco dalej Beaty Obertyńskiej. Na końcu cmentarza, pod murem, najnowsza historia w dziejach cmentarza - kamienny nagrobek Mieczysława Biernacika, artysty-kowala i muzyka, który góralską filozofią połączył rzemiosło i sztukę.
 
 

http://pl.wikipedia.org

 
 

Kościół Matki Bożej Częstochowskiej w Zakopanem

Przed Cmentarzem Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku po lewej stronie od wejścia znajduje się zabytkowy kościółek pw. Matki Boskiej Częstochowskiej, nazywany często "starym kościółkiem". Jest to najstarszy drewniany obiekt sakralny w Zakopanem zbudowany w 1847 roku. Niewielka świątynia z modrzewiowego drewna została ufundowana przez właścicielkę dóbr zakopiańskich Klementynę Homolacsową. Pracę prowadził miejscowy doświadczony cieśla, Sebastian Gąsienica-Sobczak. Kościół został poświęcony świętemu Klemensowi na cześć fundatorki. W latach 1850 - 1851 z inicjatywy pierwszego proboszcza Zakopanego, ks. Stolarczyka kościół powiększono i dobudowano wieżę. Remont generalny przeprowadzono w latach 50. XX wieku.

Świątynia o konstrukcji zrębowej składa się z wielobocznie zamkniętego prezbiterium oraz dwuczęściowej nawy. Do prezbiterium przylega zakrystia, zaś nawa łączy się z kruchtą. Dwukalenicowy dach pokryty jest gontem i zwieńczony wieżyczką na sygnaturkę. Ołtarz główny oraz ołtarze boczne pochodzą z drugiej połowy XIX wieku i zostały wykonane przez rzeźbiarza ludowego Wojciecha Kułacha-Wawrzyńcoka. W ołtarzu głównym znajduje się kopia obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, która od lat 30. XX wieku jest patronką świątyni. Wnętrze zdobią ponadto ludowe świątki oraz malowidła.

Kościół znajduje się na małopolskim Szlaku Architektury Drewnianej.
 

http://pl.wikipedia.org

 
Muzyczny wieczór przy grillu
 
 

DZIEŃ CZWARTY

Gubałówka

 
Gubałówka (dawna nazwa: Antgua) – szczyt o wysokości 1126 m na Pogórzu Gubałowskim (Paśmie Gubałowskim). Wznosi się po północno-zachodniej stronie Zakopanego. Po wschodniej stronie Gubałówki znajduje się najwyżej położona miejscowość w Polsce – Ząb, a po zachodniej sąsiaduje z Butorowskim Wierchem. U podnóża północnych stoków Gubałówki w dolinie potoku Bystrego położone jest Nowe Bystre.

Na Gubałówkę prowadzi kolej linowo-terenowa z Zakopanego, wybudowana w 1938 roku, długości 1298 m, przy różnicy wysokości ok. 300 m., zmodernizowana w 2001 roku. Góra jest popularna wśród turystów odwiedzających Zakopane ze względu na panoramę całych polskich Tatr, Zakopanego oraz Podhala, Pienin, Gorców, Beskidu Żywieckiego jak i ich słowackiej części. Liczne sklepy z pamiątkami. Z Gubałówki prowadzi spacerowy Szlak Papieski na Butorowski Wierch 1160 m n.p.m., z którego można zjechać kolejką krzesełkową do Kościeliska.
Na górze znajdują się między innymi: ośrodek narciarski Gubałówka, z trasami na Polanie Gubałówka, rynną snowboardową i snowparkiem
liczne, czynne zimą, narciarskie wyciągi orczykowe prywatnych właścicieli, zjeżdżalnia grawitacyjna, przekaźnik radiowo-telewizyjny RTON Gubałówka z masztem o wysokości 102 m.
 

http://pl.wikipedia.org

 
Krupówki
Krupówki to jeden z najbardziej znanych deptaków w Polsce. Jest to reprezentacyjna ulica Zakopanego stanowiąca zakupowe, rozrywkowe oraz kulturowe centrum miasta. Swój początek ma na skrzyżowaniu z ulicą Nowotarską i ciągnie się niewiele ponad kilometr na południe. Stanowi przedłużenie ulicy Zamoyskiego.
 
 

 

Opiekę nad uczniami sprawowali: p.Ewa Augustowska, p.Bogusław Cieślak, p.Dorota Jaworska i p.Edyta Sańpruch.
 

Zdjęcia - Dorota Jaworska

*

Dużo więcej zdjęć >>> do obejrzenia.

 

 

Strona tytułowa     Imprezy 2011/12